Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2007

Goedemorgen,

Nadat hij zijn fiets in de daartoe voorziene stalling had achtergelaten stapte hij de immense speelplaats op. Veel vrienden had hij niet. Een grote bek daarentegen wel.

De dagelijkse onderwerpen kwamen aan bod voor de bel de meute opriep om de klaslokalen te gaan bevolken. “Knight Rider gezien gisteren?” Hoorde hij Vincent vragen. Vincent stond met zijn groepje “Coole” vrienden te kletsen. “Nog zoiets” Dacht Nic “Iedereen maar komen vertellen wat ze gezien hebben op televisie en ik verbannen naar mijn kamer. Al een jaar.”

Na veel geschuifel, geklets en geroep kwam de heer en meester binnengewandeld. Het rumoer daalde meteen een paar toonaarden. De klas begon.

Nic’s aandacht dwaalde af. “Eigenlijk zitten we allemaal opgesloten in een Skinner box. Wie niet correct op de bel reageert, op de leraar, op zijn ouders, op rode lichten en nog een miljoen andere dingen krijgt niets. De bel. Een hamertje dat tikt op een metalen schijf en tweeduizend leerlingen zetten zich in beweging. Als dat geen reinste conditionering is. En toch snap ik het wel. We zijn gewoon met te velen. Mischien kan ik later naar een klein dorp trekken ergens in de Pyreneën. Ik ben zeker dat mensen in kleine gemeenschappen niet half zo geconditioneerd zijn als in grootsteden en dichtbevolkte landen.”

“Lievens” hoorde Nic zijn naam roepen. Hij schrok op uit zijn overpeinzingen en zag de leraar Frans met een voldane blik op zijn gezicht.

“Nog maar een keer een rond en onbeduidend cijfer, mijn vriend”

Het deerde Nic allang niet meer, want hij wist dat goede of slechte cijfers allang geen verschil meer maakten.

Read Full Post »

Goedemorgen,

Na het verorberen van een boterham met hagelslag en het naar binnen gieten van een mok Ovomaltine was het tijd om naar school te fietsen. Moe maar klaarwakker.

“Dag papa” zei hij bij wijze van afscheid tegen zijn verlamde verwekker.

Moeder was reeds gaan werken.

Fietsend naar de andere kant van de stad waar hij schoolliep had hij tijd om na te denken. “Mijn hart breekt om de oudeheer daar zo te zien zitten, waarom doet hij dan toch zo klotig tegen mij. Ziet hij niet dat ik onder een trein zou springen mocht hij het mij vragen?

Rood. Stoppen. Wachten. Peinzen. Hij keek naar het verkeer dat amper op een paar meter voor hem voorbij zoefde. Regeltjes. Een paar lampen zorgen ervoor dat alles geordend verloopt. Ongelofelijk. Behalve een paar honderd verkeersdoden per jaar.

“Ben ik nog op tijd?” vroeg hij zich op zijn horloge kijkend af. Nog meer regeltjes. Nog zoiets ongelofelijk. Zeg tegen 320 miljoen Europeanen: Deze nacht gaan jullie allemaal jullie uurwerk een uur verzetten en ze doen het nog ook! Dus hoeveel mensen zullen nu sterven aan een verkeersongeluk mocht dit uurgedoe niet uitgevoerd zijn? Of hoeveel mensenlevens zijn net gered door dit manoeuver? Wat een soep.

“Ben ik de enige met dergelijke gedachten, of heeft iedereen die maar zwijgen ze zoals ik?”

Wordt vervolgd

Read Full Post »

Peinzende tiener

Goedemorgen,

Op de kamer is het behaaglijk warm dankzij een electrisch vuurtje. Behalve het geluid van vallende druppels op het dak en het raam kan je niets horen. “Alweer verbannen naar mijn kamer.” mompelde hij.

Na het nog maar een keer behalen van een rond en onbeduidend cijfer op een aantal toetsen, zijnde een nul, waren vader en moeder over de rooie gegaan.

“Wat haalt het uit? Als de resultaten wel eens meevallen zit ik ook altijd op mijn kamer te neuspeuteren. “Waarom zou ik dan Godsnaam nog proberen om iets te doen aan die rotcijfers. Dertien jaar, en hier zit ik dan” Dacht hij rondkijkend. “Gelukkig kan ik lezen en schrijven. Meer hoeft voor mij niet.” Hij begon een nieuw boek te lezen en al snel onderging het kind dat hij nog was een metamarfose. Je kon het zien aan de manier waarop de ogen over de bladzijden schoten, en de koortsachtige blik. Lezen leek zowaar een fysieke inspanning. Wat als je de hersenactiviteit meerekent eigenlijk wel waar is. Uren ging hij door, toen vader en moeder gingen slapen knipte hij snel het licht uit en deed alsof hij sliep. Moeder piepte nog eventjes in de kamer om te zien of zoonlief wel degelijk sliep. Zacht ademend, met zijn gezicht naar de muur gekeerd zodat ze zijn dichtgeknepen ogen niet kon zien. Opgelucht haalde hij adem toen ze de deur terug sloot. “Een paar minuten wachten is de boodschap, want moeders zijn rare wezens.” Nadat hij meende zeker te zijn dat niemand hem nog zou komen storen knipte hij zijn nachtlampje aan en hernam het lezen. Midden in de nacht overmande de vermoeidheid hem. Hij viel in slaap.

wordt vervolgd

Vriendelijke groeten van de Spaanders voor de Vlaanders

Read Full Post »

Goedemorgen,

Jeroen, Jeroen. De driejaarlijkse Nederlandse Prijs Der Letteren heeft, of beter gezegd had, een winnaar. De man die smoorverliefd is op zijn taal is totaal niet onder de indruk van de aan deze prijs verbonden geldsom.

Ik citeer een stukje uit de Volkskrant:

‘Ze kunnen me wat’, aldus Brouwers, wiens jaarinkomsten uit zijn gehele oeuvre over 2006 een schamele 6.000 euro bedroegen. ‘Het gaat om het gebaar’, liet hij afgelopen vrijdag de Volkskrant weten: ‘Je moet als ouwe vent met zoveel boeken achter je nog smeken om ergens een bedragje los te krijgen.’

Mijn sympatie heeft hij, ik laat in het midden of hij al dan niet gelijk heeft, maar over ballen beschikt hij wel degelijk.

Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders

Read Full Post »

Goedemorgen,

De nobelprijswinnaar James Watson vondt het een aantal dagen geleden nodig om wel iets zeer controversiëels wereldkundig te maken, namelijk dat het negroide ras niet over dezelfde verstandelijke vermogens beschike als het blanke ras. Kras.

Nu vraag ik mij af wat een gerenomeerde wetenschapper drijft om zoiets te verkondigen. Stel nu dat die man inderdaad iets gevonden heeft wat die richting uitgaat? Wat is zijn ethische verantwoordelijkheid? Zwijgen? Het vertellen? Als men in de sport kijkt kan men ook zien dat er fysieke verschillen zijn tussen rassen, zo domineren de Afrikanen het lopen al jaar en dag. Zijn zij fysisch superieur? Ik als niet wetenschapper vind dit alles wel intrigerend, en vraag mij af wat ik zou doen.

Iedereen die op mijn blog komt weet dat ik getrouwd ben met een buitenlandse en ook niet in België vertoef, ik schrijf dit klaar en duidelijk om alle misverstanden over racisme te vermijden. Dit is gewoon een hypothetische vraag ik mijzelf stel.

Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders

Read Full Post »

Reageerder van de week

Goedenamiddag,

Na een jaartje bloggen kwam plots het idee bij me op om een “reageerder van de week” op mijn blog te benoemen. Het is een compleet subjectieve, niet aan regels gebonden zijnde opinie van mezelve. Dus niemand hoeft het te laten om te reageren of zich tekortgedaan voelen.

Sedert ik nogal voorstander ben van het gevoelsmatige en niet zo kien op ben op het doordachte zal deze keuze op vallen op wie ik op dat moment verslingerd ben vanwege zijn of haar reacties.

Waasrom? Omdat ik op dit eigenste moment zin heb om zoiets te doen. Ik wil het spel eerlijk spelen, dus zal ik ten allen tijde mijn keuze van argumenten voorzien. Dat wel, MIJN argumenten, die mischien niet objectief, politiek correct of doordacht zijn. Zoals eerder gezegd: Op gevoel.

Jan is iemand, voor zover ik dingen kunnen lezen heb van hem, iemand die me afkraakt waar hij het nodig vindt, en vragen stelt waar het hem goeddunkt. Ik kan zoiets alleen maar waarderen. Dus deze week: Jan

Vriendelijke groet van deSplaanders voor de Vlaanders

Read Full Post »

Goedemorgen,

Het leven was een feest voor hem. Hij vrat het met huid en haar op. Alles scheen hem een kermis toe. Zelfs op triestige, mistige dagen als iedereen met een lang gezicht de straten en pleinen overschuifelden om snel achter de kachel een kom warme soep te verorberen leek het hem nog feest. Wat hield andere mensen toch bezig om veelaal triest te zijn? Om zomaar te kankeren op alles en nog wat? Om zich druk te maken dat de tram drie minuten te laat is? Zouden al die schuifelende wezens zich dan zo vervelen dat er hen niets anders restte dan iedereen en alles af te kraken.

Plots beving hem een gevoel van medelijden met allen.

Ondanks zijn gevoel van medelijden haalde hij diep adem, snoof de zoete, weeïge stadslucht op en voelde zich fantastisch. Nog even bij de dokter langswippen en voor vandaag rest mij alleen nog verder feesten in deze vallei der geneugten.

“U hebt terminale longkanker, mijnheer.”

“…….”

“Nog een tweetal maanden en U zal dermate afgetakeld zijn dat uw hart het zal opgeven.”

“Mag het ietske meer zijn?”

Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders

Read Full Post »

Older Posts »