Goedemorgen,
Een herschreven stukje Niek. Is de Vlaamse primitief verfijnder nu? Is het oubollige bij de keel gegrepen en op rituele wijze afgemaakt? Laat het mij weten.
Het is behaaglijk warm op de kamer. Er brandt een elektrisch vuurtje. Regendruppels tokkelen op de dakpannen. “Weer kamerarrest” mompelt Niek en ploft op zijn bed. Hij staart naar de deur die hij zelf geschilderd heeft. Het was er aan te zien. Vroeger was ze eentonig wit, nu is het een groen bas-reliëf van klodders en tranen verf. Niek trekt de knieën op tot tegen zijn kin. Hij kijkt naar zijn tafeltje. Het is één grote chaos. Pennen, potloden, gommen, cursussen, notaboeken, paperclips…
Alweer had hij een aantal ronde en onbeduidende cijfers behaald op school. Resultaat: Pa en Ma Niek des duivels.
“Wat haalt het uit? Als de resultaten meevallen zit ik ook altijd op mijn kamer te neuspeuteren. Waarom zou ik dan nog iets aan die rotcijfers doen? twaalf jaar, en hier zit ik dan” Dacht hij. “Gelukkig kan ik lezen en schrijven. Meer hoeft voor mij niet.” Hij begon een nieuw boek te lezen. Lezen leek zowaar een fysieke inspanning, wat als je de hersenactiviteit meerekent eigenlijk wel waar is. Uren ging hij door. Tot hij opschrok van een dichtslaande deur. Pa en Ma Niek gingen slapen. Niek knipte snel het licht uit en deed alsof hij sliep. Moeder piepte nog eventjes in de kamer om te zien of zoonlief sliep. Met zijn gezicht naar de muur gekeerd zodat ze zijn dichtgeknepen ogen niet kon zien lag Niek te wachten tot moeder zou weggaan. Opgelucht haalde hij adem toen ze de deur terug sloot. Nadat hij zeker meende te zijn dat niemand hem nog zou komen storen knipte hij zijn nachtlampje terug aan en las verder. Midden in de nacht sukkelde hij in slaap van vermoeidheid.
Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders
