Goedemorgen,
Na het verorberen van een boterham met hagelslag en het naar binnen gieten van een mok Ovomaltine was het tijd om naar school te fietsen. Moe maar klaarwakker.
“Dag papa” zei hij bij wijze van afscheid tegen zijn verlamde verwekker.
Moeder was reeds gaan werken.
Fietsend naar de andere kant van de stad waar hij schoolliep had hij tijd om na te denken. “Mijn hart breekt om de oudeheer daar zo te zien zitten, waarom doet hij dan toch zo klotig tegen mij. Ziet hij niet dat ik onder een trein zou springen mocht hij het mij vragen?
Rood. Stoppen. Wachten. Peinzen. Hij keek naar het verkeer dat amper op een paar meter voor hem voorbij zoefde. Regeltjes. Een paar lampen zorgen ervoor dat alles geordend verloopt. Ongelofelijk. Behalve een paar honderd verkeersdoden per jaar.
“Ben ik nog op tijd?” vroeg hij zich op zijn horloge kijkend af. Nog meer regeltjes. Nog zoiets ongelofelijk. Zeg tegen 320 miljoen Europeanen: Deze nacht gaan jullie allemaal jullie uurwerk een uur verzetten en ze doen het nog ook! Dus hoeveel mensen zullen nu sterven aan een verkeersongeluk mocht dit uurgedoe niet uitgevoerd zijn? Of hoeveel mensenlevens zijn net gered door dit manoeuver? Wat een soep.
“Ben ik de enige met dergelijke gedachten, of heeft iedereen die maar zwijgen ze zoals ik?”
Wordt vervolgd
[...] en op Gnogongo werd er donderdag al over gemopperd, Tom Lievens brengt het zijdelings en onverwacht ter sprake, en zelfs de reacties op mijn mijmering van gisteren konden het onderwerp niet uit de weg gaan. [...]
Een herkenbare tiener…
ik herinner me een meisje dat Heidi heette en die als tiener ook alle regels in vraag stelde… tot op heden heeft zij ook een hekel aan het zomeruur!!!
Ik begrijp dat zulke gedachten opduiken. Maar om op je vraag te antwoorden: nee, ik heb zulke gedachten niet. Maar ja, ik ben niet iedereen.
Ik stel me wel vragen – zoals bv. het waarom van zomer- en winterijd…maar ik stel niet ‘alles’ in vraag; sommige dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn!
West-Vlaamse groeten
Zonder regeltjes zouden we pas echt iets ongelofelijk beleven.
Ik ben benieuwd hoe dit verhaal verder gaat.
Ik vraag me af waarom er altijd gezegd wordt dat er geen domme vragen zijn , enkel maar domme antwoorden. terwijl ik toch vind dat ik regelmatig domme vragen meen te horen waarbij ik me dan afvraag of ik het ben die dom ben of de vraag.
Misschien bestaan ze , die domme vragen, maar is er niemand die dat durft zeggen uit vrees de stempel “dom” opgedrukt te krijgen.
Ik ben er vrij zeker van dat er domme vragen bestaan. Het gebeurt mij wel dat ik er stel…
Domme antwoorden, dat is toch iets heel anders. Je weet het antwoord of je weet het niet…
Goedemorgen,
@Annetanne,
Bedankt voor het bezoek en de link
@Heidi,
Ik wens je een prettige winter(tijd) toe.
@Madame,
Ik dus blijkbaar wel
@Blanche,
Jouw reactie houdt mij al twee dagen bezig en ik ben er zeer blij mee. In de eerste plaats stel ik de regeltjes niet in vraag maar verwondert mij het feit dat we ze al bij al nog redelijk naleven. Nu zie ik ook dat de tekst die ik geschreven heb dus gebreken vertoont want deze boodschap is dus niet goed overgekomen. Een oprechte bedankt.
@Jan,
Laat mij U gerust stellen, beiden bestaan. Een voorbeeld. Als ik mijn 13-jarige zoon om brood stuur heeft hij nog steeds de gore moed om te vragen: Waar? Dan is mijn antwoord: Bij den apotheker!
Dus domme vragen en antwoorden bestaan.
@Speedy,
Klopt als een bus. Het verschil is dat velen het antwoord menen te weten en totaal de bal misslaan. En dan heb je een dom antwoord tot gevolg.
Aan allen Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders