Goedemorgen,
Het leven was een feest voor hem. Hij vrat het met huid en haar op. Alles scheen hem een kermis toe. Zelfs op triestige, mistige dagen als iedereen met een lang gezicht de straten en pleinen overschuifelden om snel achter de kachel een kom warme soep te verorberen leek het hem nog feest. Wat hield andere mensen toch bezig om veelaal triest te zijn? Om zomaar te kankeren op alles en nog wat? Om zich druk te maken dat de tram drie minuten te laat is? Zouden al die schuifelende wezens zich dan zo vervelen dat er hen niets anders restte dan iedereen en alles af te kraken.
Plots beving hem een gevoel van medelijden met allen.
Ondanks zijn gevoel van medelijden haalde hij diep adem, snoof de zoete, weeïge stadslucht op en voelde zich fantastisch. Nog even bij de dokter langswippen en voor vandaag rest mij alleen nog verder feesten in deze vallei der geneugten.
“U hebt terminale longkanker, mijnheer.”
“…….”
“Nog een tweetal maanden en U zal dermate afgetakeld zijn dat uw hart het zal opgeven.”
“Mag het ietske meer zijn?”
Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders
Hopelijk is het fictie.
Fictie of geen fictie – no comment!
Goedenavond,
@Jan
Het is fictie in zoverre dat het mij nu niet aan het overkomen is. De laatse keer twee keer dat dit mij meegedeeld werd ging het over twee mensen die mij zeer nabij stonden.
@Annemie,
Ik weet niet wat je bedoelt met je reactie.
Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders
Ik zal heel eerlijk zijn, Tom! Het stootte mij tegen de borst. Zaterdag begraven we in onze kennissenkring een man van 71 die in één jaar tijd gestorven is aan longkanker door asbestvergiftiging…
Blijkbaar kan ik momenteel niet goed relativeren